Dyskryminacja ze względu na wiek pozostaje jednym z najczęściej wskazywanych obszarów nierównego traktowania w miejscu pracy. Raport „(Nie)widzialni pracownicy 2026” pokazuje, że problem ten ma charakter powszechny — i w wielu organizacjach pozostaje niedostatecznie adresowany na poziomie systemowym.
Skala zjawiska
Z badania wynika, że:
• co trzecia osoba doświadczyła dyskryminacji ze względu na wiek
• a 40% widziało takie sytuacje w swoim bezpośrednim otoczeniu
Jednocześnie aż 9 na 10 pracodawców dostrzega dyskryminację co najmniej jednej grupy wiekowej. Oznacza to, że świadomość problemu jest wysoka — zarówno po stronie pracowników, jak i organizacji.
Formy dyskryminacji
Dyskryminacja wieku rzadko ma charakter formalny. Najczęściej przyjmuje postać powtarzalnych zachowań:
• 45% pracowników wskazuje żarty o wieku jako najczęstszą formę wykluczenia
• co trzeci doświadcza podważania kompetencji
• 31% spotyka się z przypisywaniem braku kompetencji technologicznych
Choć tego typu sytuacje nie zawsze są formalnie zgłaszane, mogą stanowić podstawę roszczeń lub wpływać na ocenę środowiska pracy.
Luka między polityką a praktyką
Raport wskazuje na wyraźną rozbieżność między deklaracjami organizacji a doświadczeniem pracowników.
• 39% firm posiada politykę przeciwdziałania dyskryminacji
• jednak tylko 16% pracowników widzi w swojej organizacji procedury zgłaszania takich przypadków
Podobna luka dotyczy działań edukacyjnych:
• 27% firm deklaruje prowadzenie szkoleń
• podczas gdy dostrzega je jedynie 19% pracowników
Z perspektywy zgodności z przepisami oznacza to ryzyko, że formalne wdrożenia nie przekładają się na rzeczywiste funkcjonowanie systemu.
Brak systemów monitorowania
Kluczowym problemem pozostaje brak narzędzi do monitorowania zjawiska.
• 62% organizacji nie posiada systemów monitorowania dyskryminacji,
• a jedynie 32% deklaruje jakiekolwiek mechanizmy raportowania.
Brak danych utrudnia nie tylko zarządzanie, ale także wykazanie należytej staranności w przypadku sporów.
Wpływ na decyzje kadrowe
Raport wskazuje również, że wiek może wpływać na decyzje dotyczące rozwoju i awansów.
• 35% pracowników uważa, że wiek ma znaczenie przy awansach
• a co czwarty deklaruje brak równego dostępu do rozwoju
Jednocześnie:
• tylko 17% firm analizuje awanse według wieku
• a 15% monitoruje udział w szkoleniach w podziale na grupy wiekowe
Oznacza to, że organizacje często nie dysponują danymi pozwalającymi ocenić, czy zasada równego traktowania jest realizowana w praktyce.
Wnioski dla pracodawców
Dane z raportu wskazują, że największym wyzwaniem nie jest brak świadomości problemu, ale brak spójnego podejścia systemowego.
Z perspektywy pracodawcy oznacza to konieczność:
• weryfikacji, czy obowiązujące procedury są realnie znane i stosowane
• wdrożenia mechanizmów monitorowania i raportowania
• analizy danych kadrowych (awanse, rozwój, rekrutacja) w podziale na wiek
• wzmocnienia działań edukacyjnych dla kadry zarządzającej
Raport „(Nie)widzialni pracownicy 2026” może stanowić punkt wyjścia do uporządkowania tego obszaru — zarówno w kontekście zarządzania, jak i zgodności z przepisami.
Pobierz raport i sprawdź, gdzie w Twojej organizacji mogą występować luki między polityką a praktyką. https://niewidzialnipracownicy.pl/